- Wszelki duch Pana Boga chwali! - zawołałem żegnając się dość nabożnie i nie bez rozpaczy. - Albom sam zwariował, alba mam wuja wariata! - Wiem, że wolałbyś raczej mieć wuja wariata niźli zwariować. Wszakże dwie powyżej nadmienione możliwości zgoła nie wykluczają tej trzeciej, iż obydwaj jesteśmy wariatami.Jerzy Jachowicz: Dzień dobry panu, panie prezydencie! Mówi Jerzy Jachowicz. Lech Wałęsa: Wszelki duch Pana Boga chwali! Co się stało, że zaczyna pan z religijnej nuty? Jak to?! Jest czas rekolekcji. Czyżby dlatego wczoraj był pan na uroczystościach związanych z 20. rocznicą obrad Okrągłego Stołu? Bez względu na powód ucieszyłem się, że zrobił pan wyjątek, odstępując od zapowiedzi, że nie weźmie udziału w żadnych państwowych uroczystościach. Nie miałem wyboru. Są sytuacje, w których "pierwsi", najważniejsi ludzie w kraju muszą zmienić zdanie. Nie lubię tego, ale czasami po prostu nie ma wyboru. Dla mnie było to o tyle zaskakujące, że zmienił pan zdanie z dnia na dzień. A co by pan zrobił, jak Borowczak na kolanach był? Mogłem odmówić? Słyszałem o geście Jerzego Borowczaka. Naprawdę klęknął? Tak, to było w kościele. Przyjechali do kościoła, bo mam rekolekcje, które dzisiaj się skończyły. Już to samo, że zdecydował się pan wziąć udział w uroczystościach, było podnoszące na duchu. Ale tak naprawdę rozczulił mnie pan łzami szczęścia. Bo wydawało mi się, że niełatwo je wywołać u tak doświadczonego człowieka jak pan. To nie tak. Mam chore oczy. Panie prezydencie, niech pan nie niszczy tej aury, bo wszyscy jeszcze tymi łzami do dziś się wzruszają. A pan tu wdziera się z brutalnym realizmem. Część tych łez była szczera, więc wzruszenie może pozostać. Trzymając się jednak prawdy, chcę panu powiedzieć, że w 30 proc. to się rozczuliłem, ale w 70 proc. powodem łez były moje chore oczy. Może pan zresztą sprawdzić. Dzisiaj mam wywiady i tak samo się wycieram przy tematach mniej płaczliwych. >>> Durczok: A może rozwalić IPN w drobny mak? Tu łzy szczęścia, a tu ostry atak na IPN? Jak to pogodzić? Czy będzie go pan kontynuował? Nie na IPN, tylko na fragment IPN-u. Instytut w 90 proc. robi dobrą robotę, która jest niezbędnie potrzebna. Ale ma takich ludzi, jak Kurtykę, Gwiazdów, Wyszkowskich, Cenckiewiczów, Gontarczyków i jeszcze innych. To trzeba zmienić. Czy pan wie, że faszyści, komuniści, KGB niszczyli wrogów, a nie przyjaciół patriotów? Panie, weźmy taki przykład. W trakcie mającej wielkie znaczenie i wiele lat trwającej działalności księdza Henryka Jankowskiego czy kogokolwiek innego może znaleźć się jakaś plewka. Oni biorą tę plewę i robią z niej wielką rzecz. A tą ogromną robotę i osiągnięcia wszystkie wyrzucają. Czy to jest w porządku? Historyk musi wyważyć i zobaczyć, czy może ta plewka była tylko dla zamaskowania albo dla innych celów. Ale ci historycy, których tu wymieniłem i ci ludzie, którzy z nimi współpracują, w to nie wnikają. Wykorzystują to tylko po to, żeby uderzyć. No, tak nie można. Muszę ich trochę bronić. W czym chce ich pan bronić? Bo wszyscy oni, podobnie jak większość Polaków, są przekonani, że 95 proc. działań Lecha Wałęsy, to były rzeczy dobre. Tylko niektórzy twierdzą, że tych 5 proc. to mogą być rzeczy nie najlepsze. Proszę pana, ja byłem w 70. roku pierwszy, więc musiałem rozmawiać z bezpieką. Może nie zawsze zręcznie mi wszystko wychodziło. Jakiś ubek mógł napisać o mnie różne rzeczy. Również niekorzystne, stawiające mnie w okropnym świetle. Panie prezydencie przecież od dłuższego czasu chodzi tylko o to, żeby pan to otwarcie powiedział. Ręczę, że nie znajdzie pan człowieka w Polsce, który by tego nie zrozumiał i do tego epizodu przywiązywał wagę i zapisywał to na pana konto, jako coś złego. Spotykałem się z nimi. Ale nie jako agent, nie jako współpracujący. A nie było czasami tak, że pan podpisał deklarację, wiedząc o tym, że pan z nimi gra? Że będzie pan w tej rozgrywce górą, bardziej od nich cwany? Zaświadczam panu - nie podpisałem! Gdybym podpisał, to bym powiedział. I dlatego muszę walczyć o swoje! Bo jak historyk, nie mając żadnego podpisu, kiedy leżą przed nim wyroki sądu, wyroki IPN- u nie podważa tych wyroków, a występuje w imieniu państwa, działając w przeciwną stronę, zarzucając mi współpracę z SB. Przecież tym samym łamie prawo. Mówi pan o Kurtyce? Tak, o prezesie IPN-u. To Kurtyka wiele razy powiedział, że reprezentuje państwo, prawo. Powiedział, że nie podważy mojego wyroku - ani sądowego, ani IPN-u, a powtarza za innymi oskarżenia. Jak w imieniu państwa można zrobić coś takiego? Martwi mnie jednak, że atakując Kurtykę, robi to pan ramię w ramię z Aleksandrem Kwaśniewskim. Gdzie ramię w ramię? Robię to bez Kwaśniewskiego. To co Kurtyka ujawnił dziś o związkach Kwaśniewskiego z SB, należało zrobić albo o wiele wcześniej, albo później. Ale nie obwieszcza się światu czegoś ważnego w reakcji, że Kwaśniewski coś wczoraj powiedział. Tak robią gówniarze. >>> Jachowicz: Kwaśniewski jak radziecka agencja TASS Nie rozumiem? Za to, że on coś mu wczoraj powiedział, to on mu odpłacił agentem. A gdzie Kurtyka był do tej pory, że akurat teraz o tym mówi? Gdzie fachowość? Gdzie patriotyzm? W imieniu państwa postępować w taki sposób? Te uwagi rozumiem. Ale już mniej podoba mi się to, że chce pan, żeby to państwo broniło pana przed nieznanym nikomu młodym historykiem, który napisał pana biografię. To nieprawda, że dopiero teraz chcę, żeby państwo pomogło mi w obronie przed bezkarnym oczernianiem mnie. Wcześniej napisałem do ministra sprawiedliwości, którym jeszcze był Zbigniew Ziobro. Ale też do prokuratorów i marszałków Sejmu i Senatu. Napisałem, że w opisach wielu ważnych dla historii wydarzeń, istotnych dla prawdy historycznej, pojawiają się są co najmniej dwie - trzy wersje. Ot choćby takiej rzeczy, jak przeskoczenie przeze mnie przez płot w stoczni. Ale także w przypadku wielu innych spraw. Dlatego prosiłem, aby jakiś upoważniony prokurator wziął notatki, dokumenty i to wszystko posprawdzał. Bo różni paranoicy będą się powoływać na relacje różnych ludzi i będą pisać takie bzdury, jakie piszą do dziś. I wie pan co? Do tej pory nic nie zrobiono. Powstanie następna i mogę się założyć, że będzie mówiła o tym, iż wywołałem II wojnę światową. Prawie takie bzdury są właśnie w tej ostatniej książce. To, co zrobił ten gówniarz (Paweł Zyzak, autor książki "Lech Wałęsa Idea i historia" - dop. nie mieści się w pale. Panie prezydencie, jeszcze wiele książek o panu powstanie. Dziwne, gdyby było inaczej. Musi pan wziąć pod uwagę, że obok Jana Pawła II jest pan najbardziej znanym Polakiem na świecie. Tym bardziej jestem odpowiedzialny za to, żeby naukowcy nie dawali tytułu historyka ludziom nieodpowiednim. Za co ten Zyzak dostał tytuł? Za takie bzdury?! Przecież on napisał, że byłem w domu poprawczym. A ja nie widziałem sądu do 40. roku życia. Napisał też, że w czasie jakiejś wiejskiej zabawy biłem się. Tam, gdzie ja byłem, nigdy nie było żadnej bijatyki. I nikt nigdy nie podniósł na mnie ręki ani ja na nikogo. Może takie miałem szczęście. Ale on takie bzdury nawymyślał! Albo wie pan, jeszcze w jakąś kobietę mnie zamieszał. Ona ma swoje wnuki, ja mam swoje. Ona wyszła pięć - dziesięć lat wcześniej przede mną za mąż. Czy można przez takie prace zdobyć tytuł naukowy? Czy za to można przyjąć do IPN? Nie znajduje pan wyrozumiałości dla tego młodego człowieka? Niech mi odpowie, czy wykorzystano go jak kozła ofiarnego, by autoryzować tamtego gniota Cenckiewicza i Gontarczyka? Czy dał się wykorzystać, czy grał razem z nimi i powiedzieli, że jak mu się nie uda, to trudno? Cenckiewicz i Gontarczyk chyba nie wiedzieli o istnieniu Zyzaka. A filmy, które pokazują, jak uzgadniają między sobą. Był taki film, który to pokazuje. Naprawdę? Tak, już wczoraj to chyba puszczono. To wszystko jest uzgodnione. Tylko na ile - czy go wrobiono, czy rzeczywiście go tylko wykorzystano dla niecnych celów. Wytoczy mu pan proces? Mam już proces w Wyszkowskim, który trwa cztery lata. Jest to coś ohydnego. Przychodzi na sprawy, opowiada jeszcze większe bzdury niż te, o które jest oskarżony. I ja nic nie mogę zrobić, a to trwa już cztery lata i końca nie widać. Taki jest polski wymiar sprawiedliwości. I co, wracamy do coltów i pojedynków? Nie ma innej rady. Jakby pan poćwiczył strzelanie, to Wyszkowskiego by pan załatwił. Co tu może człowiek uczciwie zrobić? Nic. Pan już tyle w życiu przeszedł, że i ta książka Zyzaka minie jak mała gradowa chmura. Nie, to poważna sprawa. Te wszystkie nagrody będę tym wszystkim ludziom zwracał. Skoro jestem takim łajdakiem, to muszę to wszystko zwrócić. Wracając do pana zapowiedzi wyjazdu z Polski. Chyba jest pan raptusem? Pan jest inteligentny i nie zrozumiał tego? Powiedziałem, że nie mam siły na walkę. Wielu ludzi pyta, dlaczego Wałęsa nie walczy, bo spodziewają się, że zacznę się bronić. Powiedziałem, że wyjeżdżam z kraju, ale było to w przenośni. Chciałem powiedzieć, żeby na mnie nie liczyli, bo już nie będę walczył. Nie mam już do tego zdrowia. Czyli chce się pan udać na "emigrację wewnętrzną". Nie chciałem tego tak nazywać, bo mówiłem publicznie. Ale mniej więcej o to mi chodziło. Myślałem, że pan to zrozumie. Ale z usposobienia jest pan raptusem? Nie. To tylko mój komputer szybko pracuje - wymyślam przenośnie, a inni za mną nie zdążają. A co szybciej pracuje - mózg czy usta? Jednak mózg. Wszystkie sprawy przewidziałem, przemyślałem. Ktoś powie, że to zarozumialstwo. Ale to nie pycha. Gdybym w roku 90. nie zrobił tej "siekierki", "przyspieszenia", to gen. Jaruzelski miałby jeszcze pięć lat. Mazowiecki jeszcze bardziej naraził się ludziom, gen. wygrałby następną kadencję, a my moglibyśmy tylko podziękować. Niech pan lepiej zapyta Jaruzelskiego, czy wyszedłby z Układu Warszawskiego. On odpowie, że nigdy w życiu. A gdzie dziś byłaby Polska, gdybym się nie wstawił za wami wszystkimi? Pan zdaje sobie sprawę? Mój umysł wyprzedza działanie. Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone. Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL Kup licencję „Wszelki duch pana Boga chwali”. Posikałam się wtedy ze strachu. Straszne opowieści. Tam skąd pochodziła, mieszkało dużo Żydów. Byli oni bohaterami wielu jej historii. Od słów – „a u nas jeden Żyd…” zaczynało się naprawdę sporo historyjek. Niektóre z nich pamiętam, jakbym słyszała je wczoraj. Tajemnicze lekarstwo zapytał(a) o 22:04 Czy to był duch ? Nie mieszkam z tatą bo się wyprowadziłam z mamą do babci ( ale nie ważne ) . Kiedy miałam osiem lat i leżałam na łóżku zobaczyłam postać białego Pana. I nie dawno nocowałam u Taty i powiedziałam mu o tym i on powiedział że kiedyś mieszkał tu jakiś facet i umarł, na zawał serca jakoś tak , i jak upadał to walnął o stół i krew się rozlała na podłogę. A moja babcia mieszkała obok i czuła smród, i jak zadzwoniła po policje to weszli do tego mieszkania i odrazu wybiegli i zaczęli wymiotować na klatce. I moja babcia to potwierdziła. A żebym uwierzyła że tam jest krew to mój tata specjalnie rozerewał podłoge żebym zobaczyła tą krew . Tam jest ten duch prawda ? I tydzień później też nocowałam u taty to ktoś lub coś przewrócił książki. Do tej pory już tam nie nocuje !Czy to mógł być duch ? ? Odpowiedzi O kurde , ja bym wogole kazala wyprowadzic sie z tamtad tacie :)) Kyoko :3 odpowiedział(a) o 22:59 Mógł być to duch, ale raczej nie jest to zły duch, wiec nie ma czym się martwić. Chociaż skoro jest w domu to z jakiegoś powodu nie może wyjść z naszego wymiaru, więc jeżeli uznasz że chcesz mu pomóc to spróbuj, ale jeżeli jesteś niedoświadczona i nie wiesz za wiele na tematy okultyzmu i ezoteryki to nie radzę chyba że chcesz pogrszyć sprawę ; ) Wiesz co!.Nie jeździj do taty na normalnie u chcesz zrobię ci Kartkę na pocieszenie! tak, ale nie bój sie duchy ni mogą nikomu nic zrobić :/ edzia209 odpowiedział(a) o 10:55 Jak zobaczysz go albo twój tata to powiedz to "ze spokojem" "Wszelki duch pana Boga chwali" To sprawdzony sposób ale mam nadzieję że jesteś katoliczką bo ten cytat jest z pisma świętego blocked odpowiedział(a) o 11:26 Wydaję mi się , że niestety raczej jest . ilciaa15 odpowiedział(a) o 15:45 tak, to mógł być duch .jeśli możesz to wejdź i daj link taki jak proszę w notce :)[LINK] Ender27 odpowiedział(a) o 15:22 blocked odpowiedział(a) o 17:19 Tak, to po prostu duch poprzedniego właściciela domaga się o modlitwę. tak. twój tata powinien iść do egzorcysty żeby tego ducha na tego ducha nawrzeszczeć, podobno pomaga, ale tylko wtedy gdy go zobaczy Uważasz, że ktoś się myli? lub
Również według niektórych współczesnych egzegetów "azazel" jest to nazwa symbolicznego miejsca, oznaczającego oddalenie od Boga. Identyfikowanie Azazela z Szatanem nie ma dość silnych podstaw. Szatan w ST pojawia się w kontekście dworu Bożego i pełni funkcję oskarżyciela. Zresztą postać Szatana pojawia się dopiero w tekstach
Kiedy tak Pan Bóg chłopa o wielkich dłoniach od ciągnika odciągnie w szeregi swej nadwornej drużyny powołując, filozoficzne skojarzenie może być tylko jedno: Tischner. I choć myśl tu zrodzona Mazurom bliższa niż Tatrom, to owa góralska jędrność, rzetelność i prostota cisną się na myśl samoczynnie. Z ludzi wzięty i do ludzi posłany. Swój chłop! Po prostu „Marek”. A zarazem już o krok przed nami. Jedną nogą za zasłoną tego, co się przed nami dopiero w nieskończonej przyszłości ma odsłonić. Jak prymicja przednią imprezą być może wie każdy, kto w Victorii parkietu tej niedzieli nie szczędził. Nie jedno świeckie od tego wesela czerpać by mogło solidne inspiracje. Hulaj dusza nabrało nowego znaczenia. Że piekło jest – nikt z nas nie wątpił, że niebo istnieje – to dopiero historia! Piszę to niczym ładowniczy węgla w lokomotywie parowej. Dołożyłem dwa razy, a poszła jak ogień! Mechanizmy były tak wydajne, konstrukcja tak sprawna, duch tak ochoczy, młodzieńczy i mężny, że pędziła z prędkością zawrotną zatrzymując się na poważnie tylko na apel. „Jestem przy Tobie, pamiętam” – brzmiało niczym obietnica złożona w chwili, gdyśmy różańce dla nas przygotowane do kieszeni chowali. Bądź blisko i pamiętaj – Grajewska Drużyno! I chłopu o wielkich dłoniach takiego wsparcia potrzeba. Jakoście go pod sufit z werwą rzucali, tak go teraz swą modlitwą ku niebu. On już Was potem – niczym ciągnik – za sobą pociągnie. Wszelki duch, Pana Boga chwali! – SylwekSylwester Laskowski Wodzirej Double Wings
- Wszelki duch Pana Boga chwali! Ja w Nieświeżu! Wątpię, panie krajczy, żebyś za dobrą ewikcją swoich sto czerwonych złotych przyjął monetą, która dla mnie przygotowana w Nieświeżu, a która - dodał z głębokim westchnieniem - wcześniej czy później i tu mnie znajdzie. - Co mamy na sucho rozprawiać!
Lubię bezpośredni kontakt z czytelnikiem. Przytrafiają mi się wówczas niebywałe historie. Sam bym ich na pewno nie wydumał. A tu raz, dwa, trzy i jest! Nie dość, że dają do myślenia, to jeszcze trzepią człowiekiem, gdy potrzeba. Ot, choćby coś takiego, co miało miejsce jakiś rok temu. Niby to już rok minął, a stale mi to siedzi “pod zadaszeniem”. Do rzeczy jednak, żeby się zbytnio nie rozwodzić… Otóż przyszła do mnie pewna pani, wzięła książkę do ręki, przyjrzała się stronie tytułowej i mówi: – Wszelki duch Pana Boga chwali! A skąd pan się tutaj wziął? Po takich słowach każdy chyba byłby zdumiony, ja także. Ale mówię jak jest: – No jak to skąd? Przecież nie spadłem z nieba. Przyjechałem tu samochodem. – No tak, ale co pan tutaj robi – uściśliła swoje pytanie. – Szczerze mówiąc nie wiem sam, jak to nazwać – zastanawiałem się na głos – ale na swój prywatny użytek nazywam to promowaniem twórczości. A ona na to jeszcze bardziej zdziwiona: – Tu, w Miliczu? – A czemu nie? – tłumaczę się. – Miasto jak miasto. Ludzie jak wszędzie. Wtedy ona mówi: – A ja myślałam, że pan od dawna nie żyje. No, tego to już się zupełnie nie spodziewałem. Zrobiło mi się nawet jakoś nieswojo, że ktoś uważa mnie za umarlaka. Ale staram się niczego nie dać po sobie poznać, tylko pytam: – A skąd pani ma taką informację? – No z Internetu! – wyjaśnia mi kobieta. Zakląłem w duchu i pomyślałem sobie: „Grunt to mieć oddanych wrogów!”. Ale na zewnątrz starałem się niczego nie dać po sobie poznać – jak to się mówi trzymałem fason. – Jak pani widzi żyję – odpowiadam jej – i w dalszym ciągu piszę książki. Kobietka wyraźnie ucieszyła się z tego powodu, dodając zarazem: – Lubię pana czytać. Chętnie przeczytałabym coś nowego… – A którą z moich książek ostatnio pani czytała? – Niech no sobie przypomnę – zastanowiła się przez chwilę, po czym zawołała: – O, mam! Ostatnio czytałam „Raz w roku w Skiroławkach”. I w tym momencie mgła opadła. Zmuszony byłem wyjaśnić pani, że nazywam się Zbigniew Niedźwiecki, a nie Zbigniew Nienacki. Na jej twarzy rozlał się grymas zawodu i, ku memu nieukontentowaniu, powzięła decyzję, że jednak nie zostanie moją czytelniczką. Ale wierzcie mi, poczułem się niemal tak, jakbym zmartwychwstał! Pomyślałem sobie wówczas: – Może i Nienackim nie jestem, ale przynajmniej żyję.
Bóg po prostu nazywał Ezechiela istotą ludzką. Syn człowieka jest człowiekiem. Jezus był w pełni Bogiem (Ew. Jana 1.1), ale był także istotą ludzką (Ew. Jana 1.14). 1 Jana 4.2 mówi nam: „Ducha Bożego rozpoznaje się w ten sposób: Wszelki Duch, który przyznaje, że Jezus jest Chrystusem i że przyszedł w ciele, jest z Boga.”
Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwaniawszelki duch Pana Boga chwali (język polski)[edytuj] wymowa: znaczenia: fraza wykrzyknikowa ( wyraża zaskoczenie wynikające z faktu przybycia osoby w ogóle nieoczekiwanej odmiana: przykłady: ( O, wszelki duch Pana Boga chwali, a mówili, że wyjechałeś?! składnia: kolokacje: synonimy: antonimy: hiperonimy: hiponimy: holonimy: meronimy: wyrazy pokrewne: związki frazeologiczne: etymologia: uwagi: zobacz też: Indeks:Polski - Związki frazeologiczne tłumaczenia: źródła: Źródło: „ Kategoria: polski (indeks)Ukryte kategorie: polski (indeks a tergo)Język polski - wykrzykniki
ZvlUHul. 290 450 131 450 438 114 459 119 382
wszelki duch pana boga chwali znaczenie
